دسته: مقالات گرندسیستم

1 دقیقه زمان مطالعه

اولین مک‌بوک پرو لمسی اپل تایید شد

اولین مک‌بوک پرو لمسی اپل تایید شدبر اساس ادعای Instant Digital، نخستین مک‌بوک مجهز به نمایشگر لمسی اپل به‌طور قطعی در راه است. این افشاگر چینی در شبکه ویبو این خبر را منتشر کرده و وب‌سایت MacRumors نیز به آن پرداخته است. این ادعا تاکنون صریح‌ترین نشانه درباره قابلیتی محسوب می‌شود که اپل بیش از ده سال با آن مخالفت می‌کرد. شایعات مربوط به مک‌های لمسی از ژانویه ۲۰۲۳ آغاز شد؛ زمانی که مارک گورمن از بلومبرگ اعلام کرد نخستین مک مجهز به صفحه‌نمایش لمسی، یک مک‌بوک پرو OLED خواهد بود و در ابتدا برای عرضه در سال ۲۰۲۵ برنامه‌ریزی شده. هرچند زمان‌بندی مورد انتظار تغییر کرد و به تعویق افتاد، اما گزارش‌ها و گمانه‌زنی‌ها درباره این محصول همچنان ادامه یافت. در سپتامبر ۲۰۲۵، مینگ-چی کو، تحلیلگر شناخته‌شده محصولات اپل، اعلام کرد تولید انبوه نخستین مک‌بوک پرو OLED با قابلیت لمسی در مقطعی از سال ۲۰۲۶ آغاز خواهد شد. مارک گورمن نیز بارها تأکید کرده که مدل‌های جدید ۱۴ و ۱۶ اینچی مک‌بوک پرو به نمایشگر لمسی مجهز می‌شوند و احتمالاً از اواخر سال ۲۰۲۶ تا اوایل ۲۰۲۷ وارد بازار خواهند شد. علاوه بر پشتیبانی از لمس، گفته می‌شود نسل جدید مک‌بوک پروها به تراشه‌های M6 Pro و M6 Max، نمایشگر OLED، طراحی Dynamic Island به‌جای ناچ فعلی و بدنه‌ای باریک‌تر مجهز خواهند شد. همچنین این احتمال وجود دارد که اپل نام تجاری Pro را کنار بگذارد و عنوان جدیدی را برای این خانواده انتخاب کند. در میان نام‌های مطرح‌شده، MacBook Ultra بیش از سایر گزینه‌ها مورد توجه قرار گرفته است. در بخش نرم‌افزاری نیز نشانه‌هایی از حرکت اپل به سمت تعامل لمسی بیشتر دیده می‌شود. نسخه macOS 27 Golden Gate قابلیت Sidecar را ارتقا داده و اکنون کاربران می‌توانند با انگشت مستقیماً با عناصر رابط کاربری macOS تعامل داشته باشند. قبلا این امکان عمدتاً به قلم Apple Pencil، نوار Touch Bar و تعداد محدودی از ژست‌های حرکتی محدود بود. مارک گورمن می‌گوید رویکرد اپل مبتنی بر سازگاری با لمس است، نه طراحی کاملاً مبتنی بر لمس؛ به این معنا که کاربران بسته به نوع کار خود می‌توانند بین استفاده از صفحه لمسی و ترک‌پد یکی را انتخاب کنند. در سال ۲۰۱۰، استیو جابز استدلال کرده بود که نمایشگرهای عمودی برای تعامل لمسی مناسب نیستند، زیرا بالا نگه داشتن مداوم دست‌ها برای لمس صفحه باعث خستگی کاربران می‌شود. بیش از یک دهه بعد و در سال ۲۰۲۱، جان ترنوس، مدیر وقت مهندسی سخت‌افزار اپل، نیز اعلام کرد که مک به‌طور کامل برای روش‌های ورودی غیرمستقیم بهینه‌سازی شده و دلیلی برای تغییر این رویکرد وجود ندارد. به همین دلیل، عرضه یک مک‌بوک لمسی را می‌توان تغییری اساسی در دیدگاه دیرینه اپل دانست و نه صرفاً یک ارتقای سخت‌افزاری ساده.

مدیر 4 ماه قبل
1 دقیقه زمان مطالعه

حافظه‌های Vortex DDR5 شرکت Origin Code در نمایشگاه کامپیوتکس مورد توجه قرار گرفتند

حافظه‌های Vortex DDR5 شرکت Origin Code در نمایشگاه کامپیوتکس مورد توجه قرار گرفتندشرکت Origin Code که برند حافظه با کارایی بالا متعلق به Biwin است، در نمایشگاه کامپیوتکس از ماژول‌های فوقالعاده سریع خود با نام Vortex رونمایی کرد. این ماژول‌ها به خنک‌کننده مایع مجهز هستند و توانایی اورکلاک چشمگیری دارند.‌ از زمانی که حافظه‌های چهار رتبه از نوع CUDIMM و CQDIMM معرفی شده‌اند، ماژول‌هایی با چگالی و فرکانس بالاتر روانه بازار شده‌اند. Origin Code جدیدترین حافظه چهار رتبه CUDIMM خود را نشان داده که روی مادربورد Gigabyte Z890 AORUS Elite DUO X به همراه جدیدترین پردازنده اینتل یعنی Core Ultra 7 270K Plus در حال اجرا است. دو ماژول توانستند ظرفیت عظیم ۲۵۶ گیگابایت را در اختیار سیستم قرار دهند. پیش از این چنین ظرفیتی تنها با چهار ماژول ۶۴ گیگابایتی دست‌یافتنی بود. افزون بر این، این ماژول‌ها با سرعت بسیار بالای ۸۰۰۰ مگاترانسفر در ثانیه و با تنظیمات تأخیر CL64-63-63-128-CR2 کار می‌کردند. حافظه‌های رم اورجین کد از چیپ‌های SK Hynix با درجه‌بندی دقیق استفاده می‌کنند که چنین سرعتی را به صورت پیش‌فرض امکان‌پذیر می‌سازد. در طول اجرای بنچمارک حافظه، دمای هر ماژول حدود ۶۰ درجه سانتیگراد بود. جالب‌ترین نکته اینکه مدارهای مجتمع حافظه توسط هیت‌سینک پوشانده نشده بودند. حذف هیت‌سینک فقط برای اهداف نمایشی انجام شده بود و نسخه نهایی دارای هیت‌سینکی خواهد بود که ماژول‌های DDR5 را می‌پوشاند. در جبهه محصولات AMD، اورجین کد جدیدترین ماژول‌های حافظه EXPO با تأخیر فوق‌العاده کم خود را به نمایش گذاشت. این ماژول‌ها سرعتی معادل ۶۲۰۰ مگاترانسفر در ثانیه و زیرتایمینگ‌های بهینه‌شده دارند. آنها روی مادربورد ROG Crosshair X870E DARK HERO به همراه پردازنده AMD Ryzen 9 9950X3D v2 اجرا می‌شدند و تأخیر بسیار خوب CL28-35-35-76-CR1 را ارائه می‌کردند. این کیت‌های ULL تأخیر بسیار کمی دارند و می‌توانند به افزایش عملکرد در طیف گسترده‌ای از کاربردها مانند هوش مصنوعی، تولید محتوا و بازی‌ها کمک نمایند. پیش‌تر درباره راهکار خنک‌کننده حافظه Vortex با سه فن صحبت کرده بودیم، اما در این دوره از کامپیوتکس، اورجین کد ماژول خنک‌شونده با مایع را نیز به نمایش گذاشت. این ماژول طراحی مدار باز دارد و روی قسمت جلویی آن یک نمایشگر تعبیه شده که دمای لحظه‌ای پردازنده، پردازنده گرافیکی و حافظه را نشان می‌دهد. در نمایشی دیگر، ۲۵۶ گیگابایت حافظه DDR5-6000 در قالب چهار ماژول ۶۴ گیگابایتی روی مادربورد MSI X870E GODLIKE قرار گرفته بود. تنظیمات تأخیر این حافظه CL30-43-43-102-CR1 است. به طور کلی، این نمایش برای علاقه‌مندانی که به دنبال راهکارهای بهتر حافظه در بازار هستند، بسیار جذاب و ارزشمند بود.

مدیر 4 ماه قبل
1 دقیقه زمان مطالعه

کارت‌های گرافیک GeForce RTX 50 SUPER احتمالا با تاخیر معرفی می‌شوند

کارت‌های گرافیک GeForce RTX 50 SUPER احتمالا با تاخیر معرفی می‌شوندگزارش‌های جدید حاکی از آن هستند که عرضه کارت‌های گرافیک سری RTX 50 SUPER انویدیا با معماری بلک‌ول به تعویق افتاده است. اطلاعات منتشر شده نشان می‌دهند که مدل‌های RTX 5080 SUPER و RTX 5070 Ti SUPER احتمالاً به ۲۴ گیگابایت حافظه مجهز خواهند شد، در حالی که مدل RTX 5070 SUPER دارای ۱۸ گیگابایت حافظه خواهد بود و یک نسخه جدید از RTX 5060 نیز ممکن است با ۱۲ گیگابایت حافظه عرضه شود. افزایش ظرفیت حافظه در این سری، مستقیماً به اعتراضات کاربران نسبت به کمبود حافظه ویدیویی در کارت‌های گرافیک میان‌رده اخیر پاسخ می‌دهد. شایعاتی در بازار شنیده می‌شود که خبر از تأخیر در عرضه سری GeForce RTX 50 SUPER انویدیا می‌دهد. بر اساس گزارش تازه بنچ‌لایف، برنامه‌ریزی برای معرفی این سری از کارت‌های گرافیک دسکتاپ بر پایه معماری بلک‌ول، به نمایشگاه CES ۲۰۲۷ در لاس‌وگاس موکول شده. این بدان معناست که احتمالاً تا سال ۲۰۲۷ شاهد محصول گرافیکی جدیدی از انویدیا یا ای‌ام‌دی نخواهیم بود. تغییر اصلی در سری RTX 50 SUPER انویدیا، ارتقای ظرفیت حافظه ویدیویی است و نه تحولی در معماری یا تعداد هسته‌ها. انویدیا می‌تواند بدون نیاز به تغییر گذرگاه حافظه، از تراشه‌های ۳ گیگابایتی GDDR7 برای افزایش ظرفیت استفاده کند. مدل‌های RTX 5080 SUPER و RTX 5070 Ti SUPER ممکن است ۲۴ گیگابایت حافظه داشته باشند و مدل RTX 5070 SUPER نیز به ۱۸ گیگابایت حافظه مجهز شود. همچنین گمانه‌زنی‌هایی درباره عرضه یک مدل جدید RTX 5060 با ۱۲ گیگابایت حافظه وجود دارد که ممکن است با نام RTX 5060 12GB یا RTX 5060 SUPER معرفی شود. وجود مدلی مثل RTX 5060 12GB کاملاً منطقی به نظر می‌رسد، چرا که یکی از انتقادات رایج به برخی کارت‌های سری RTX 50 کمبود ظرفیت حافظه آن‌هاست. این موضوع به‌ویژه در رده میان‌رده اهمیت دارد؛ جایی که یک کارت گرافیک RTX 5070 SUPER با ۱۸ گیگابایت یا RTX 5070 Ti SUPER با ۲۴ گیگابایت، برای بازی‌های امروزی، تولید محتوا و برنامه‌هایی که نیاز به بافت‌های سنگین دارند، بسیار مناسب‌تر خواهد بود. البته چالش اصلی اینجاست که این ارتقا به قطعه‌ای وابسته است که اکنون بسیار راهبردی و گران‌قیمت شده. با گذشت زمان، به نظر می‌رسد سری GeForce RTX 50 SUPER دچار تأخیر شده تا اینکه کاملاً لغو شده باشد. حتی افشاگر مشهور، MEGAsizeGPU، چند روز پیش گزارش داد که سری RTX 50 SUPER دوباره در حال توسعه است و احتمالاً شامل یک مدل ۱۲ گیگابایتی RTX 5060 خواهد بود. در مقابل، بنچ‌لایف بازه زمانی را کوتاه‌تر کرده و اوایل سال ۲۰۲۷ را واقع‌بینانه‌ترین زمان برای معرفی می‌داند و دلیل اصلی آن را دسترسی به تراشه‌های ۳ گیگابایتی GDDR7 عنوان می‌کند. در نمایشگاه کامپیوتکس ۲۰۲۶، انویدیا بخش عمده‌ای از تمرکز تبلیغاتی خود را بر تراشه‌های جدید RTX Spark قرار داد که شامل پردازش هوش مصنوعی محلی، رایانه‌های مجهز به عامل‌های هوشمند و فناوری‌های جدیدی مانند DLSS 4.5 بود، اما خبری از کارت‌های گرافیک جدید دسکتاپ GeForce نبود. با توجه به اینکه سری RTX 40 SUPER انویدیا به‌طور رسمی در نمایشگاه CES ۲۰۲۴ معرفی شد، برگزاری نمایشگاه CES ۲۰۲۷ زمان بسیار مناسبی برای یک ارتقای میان‌رده دیگر است، به‌ویژه اگر نسل کامل بعدی یعنی سری RTX 60 تا آن زمان از راه نرسد. انویدیا پیش از این نیز از نمایشگاه CES برای تازه کردن محصولات GeForce بدون تغییرات بنیادین در معماری، قیمت‌گذاری، هسته‌ها و جایگاه محصولات در بازار استفاده کرده. در مورد ای‌ام‌دی، آن‌ها احتمالاً تا اواخر سال ۲۰۲۷ و شاید حتی تا سال ۲۰۲۸، کارت‌های گرافیک نسل جدید خود را معرفی نخواهند کرد. اگر همه چیز طبق برنامه پیش برود، انویدیا در سال ۲۰۲۷ بازار کارت گرافیک را با سری RTX 50 SUPER احیا خواهد کرد. کسانی که به دنبال معماری کاملاً جدید، نوآوری‌های اساسی و قدرت پردازشی بسیار بالاتر هستند، باید تا سال ۲۰۲۸ منتظر بمانند.

مدیر 4 ماه قبل
1 دقیقه زمان مطالعه

بازنگری اپل در طراحی لیکویید گلس؛ افزایش مقاومت و کاهش جذب اثر انگشت

بازنگری اپل در طراحی لیکویید گلس؛ افزایش مقاومت و کاهش جذب اثر انگشتاپل (Apple) پس از مشخص شدن برخی نقاط ضعف در زمینه دوام و کاربری طی آزمایش‌های اولیه، مفهوم طراحی لیکویید گل (Liquid Glass) خود را بازنگری کرد. شرکت اپل در جریان کنفرانس سالانه توسعه‌دهندگان خود (WWDC 2026) اعلام کرد در پی انجام آزمایش‌های گسترده داخلی و دریافت بازخوردهای متعدد از سوی تأمین‌کنندگان، مهندسان و کارشناسان حوزه کاربری، تغییرات ساختاری مهمی را در پروژه زبان طراحی لیکویید گل اعمال کرده است. هدف غول فناوری کوپرتینو از این بازنگری، ایجاد تعادلی بهینه‌ میان نوآوری‌های بصری، ماندگاری طولانی‌مدت قطعات و راحتی کاربران اعلام شده است. اپل تغییرات جدیدی را در این طراحی اعمال کرده است؛ موضوعی که از هم‌اکنون بحث‌های داغی را میان کارشناسان و مصرف‌کنندگان برانگیخته است. مفهوم لیکویید گلس که نویدبخش ظاهری چشمگیر و حس لمس متمایز در زمان استفاده است، پیش‌تر پرسش‌هایی را درباره میزان ماندگاری و کارایی عملی ایجاد کرده بود. بر اساس اعلام این شرکت، آزمایش‌های داخلی و مشورت با سازندگان شیشه، ماژول‌های لمسی و بخش‌های مختلف ایمنی، منجر به تغییر در ویژگی‌های اصلی این طراحی شده است. این تغییرات شامل کاهش بازتاب نور، به حداقل رساندن جذب اثر انگشت و افزایش مقاومت سطح در برابر ضربه می‌شود. اصلاحات صورت‌گرفته نه تنها بر ظاهر بیرونی، بلکه بر مواد اولیه تولید و فرآیندهای مونتاژ نیز تأثیر گذاشته است تا خطر ترک‌خوردگی دستگاه هنگام سقوط کاهش یابد. کارشناسان همچنین موضوع راحتی در دست گرفتن گوشش و ضخامت کلی دستگاه را مورد بررسی قرار داده‌اند؛ هدف نهایی این است که ظاهر نمادینِ شیشه‌ای حفظ شود، بدون آنکه به تجربه کاربری آسیبی وارد آید. تحلیلگران اشاره می‌کنند که این اصلاحات ثانویه ممکن است زمان‌بندی عرضه نسل بعدی محصولات اپل را تحت تأثیر قرار دهد، اما اپل اطمینان داده است که به برنامه زمانی خود برای عرضه در بازارهای مختلف پایبند خواهد بود. این شرکت همچنین در حال بررسی گزینه‌هایی با تنوع رنگی بیشتر و بافت‌های سطحی گوناگون است تا بتواند پاسخگوی نیازهای مختلف بازار و شرایط اقلیمی متفاوت باشد. کارشناسان پیش‌بینی می‌کنند که رونمایی رسمی از این فناوری در تابستان یا پاییز سال جاری انجام شود و تمرکز اصلی آن بر بهبود دوام، سهولت در استفاده و مقاومت بالا در برابر جذب اثر انگشت باشد. با ادامه روند آزمایش‌ها، انتظار می‌رود اطلاعات رسمی بیشتری در ماه‌های آینده منتشر شود. نگاه کلی به این تغییرات نشان‌دهنده رویکرد متوازن اپل است؛ رویکردی که از یک سو به دنبال حفظ ماهیت شیشه‌ای دستگاه و از سوی دیگر مایل به افزایش کارایی و مقاومت آن در استفاده روزمره است. اپل همچنان به توسعه فناوری شیشه مایع ادامه می‌دهد و برای همگامی با نیازهای بازار و شرایط آب‌وهوایی، طیفی از رنگ‌ها و بافت‌ها را مدنظر قرار داده است. در مجموع، هدف از این تغییرات ساختاری، تلفیق زیبایی و کاربردپذیری است تا کاربران بتوانند بدون به خطر انداختن راحتی یا امنیت دستگاه، از جذابیت ظاهری آن لذت ببرند. انتظارات برای معرفی رسمی این محصول همچنان بالا است و تمرکز اصلی روی ویژگی‌هایی چون ماندگاری، مقاومت در برابر لک و اثر انگشت و تنوع در انتخاب خواهد بود.

مدیر 4 ماه قبل
1 دقیقه زمان مطالعه

بازطراحی مک استودیو اپل با تراشه M7 اولترا به سال ۲۰۲۸ موکول شد

بازطراحی مک استودیو اپل با تراشه M7 اولترا به سال ۲۰۲۸ موکول شد اپل احتمالاً در اواخر سال جاری میلادی مک استودیو با M5 اولترا را عرضه می‌کند که البته اصلاً ارزان نخواهد بود. همچنین اپل این مک استودیوی جدید را با همان طراحی ظاهری نسل‌های قبلی روانه بازار می‌کند، اما این روند با معرفی تراشه M7 Ultra تغییر خواهد کرد؛ زیرا نیازهای انرژی بسیار بالاتر این پردازنده، تغییر اساسی ظاهر سیستم را اجتناب‌ناپذیر می‌کند. «مارک گرمن»، خبرنگار بلومبرگ، می‌گوید اپل تراشه‌های رده‌بالای خانواده M6 شامل نسخه‌های پرو، مکس و اولترا را از نقشه راه خود حذف کرده است و مستقیماً به سراغ تراشه‌های قدرتمندتر خانواده M7 می‌رود. به گفته گرمن، قدرتمندترین عضو این خانواده یعنی M7 اولترا احتمالاً در سال ۲۰۲۸ از راه می‌رسد. نیاز شدید M7 Ultra به سیستم خنک‌کننده بزرگ‌تر و مصرف انرژی بالاتر نیز اپل را به تغییر معماری داخلی و احتمالاً خارجی دستگاه مجبور می‌کند. مک استودیو با تراشه M7 اولترا اگرچه منابع آگاه هنوز مشخصات فنی کامل پردازنده اولترا را فاش نکرده‌اند، اما گزارش‌ها نشان می‌دهند که نسخه پایه تراشه M۷ از پهنای باند حافظه یکپارچه ۲۴۰ گیگابایت‌برثانیه بهره می‌برد که این رقم ۵۶ درصد بیشتر از توان پردازشی خانواده M۵ است. این سیستم خنک‌کننده قدرتمند و پهنای باند بالا به مک استودیو امکان می‌دهد تا سنگین‌ترین کارهای هوش مصنوعی روی دستگاه را به راحتی مدیریت کند و بازی‌هایی با بالاترین گرافیک را در حداکثر تنظیمات به اجرا درآورد. بااین‌حال افزایش گزاف هزینه‌های تولید تراشه‌های حافظه، قیمت نهایی مک استودیو را بسیار افزایش می‌دهد و آن را از دسترس بیشتر مصرف‌کنندگان خارج می‌کند. درحال‌حاضر، گران‌قیمت‌ترین کامپیوتر موجود در وب‌سایت اپل، مک استودیوی مجهز به پردازنده M3 Ultra و ۹۶ گیگابایت حافظه یکپارچه است که اپل آن را با قیمت عجیب ۱۴ هزار و ۲۹۹ دلار می‌فروشد. مطمئناً مدل مجهز به M7 اولترا با قیمت‌های بسیار گران‌تری عرضه می‌شوند.

مدیر 4 ماه قبل
1 دقیقه زمان مطالعه

کوالکام تاریخ معرفی تراشه پرچمدار اسنپدراگون ۸ الیت نسل ۶ را اعلام کرد

کوالکام تاریخ معرفی تراشه پرچمدار اسنپدراگون ۸ الیت نسل ۶ را اعلام کرد کوالکام تاریخ برگزاری مهم‌ترین رویداد سالانه خود یعنی Snapdragon Summit را اعلام کرد. این شرکت قصد دارد رویدادش را از تاریخ ۲۲ تا ۲۴ سپتامبر (۳۱ شهریور تا ۲ مهر) در ایالت هاوایی برگزار کند. کاربران و رسانه‌ها انتظار دارند کوالکام در این مراسم جدیدترین تراشه‌های قدرتمند خود را به نمایش بگذارد. به گزارش Android Authority، امسال برای بخش سخت‌افزار شرکت کوالکام سال بسیار مهمی است. کارشناسان پیش‌بینی می‌کنند که این شرکت با معرفی سری جدید اسنپدراگون ۸ الیت نسل ۶ و نسخه پرو آن، فناوری ساخت تراشه‌های خود را به سطح ۲ نانومتری برساند. این اتفاق مشابه مسیری است که سامسونگ پیش‌تر با پردازنده اگزینوس ۲۶۰۰ طی کرد. تراشه‌های جدید کوالکام احتمالاً قدرت پردازشی و نیازهای سخت‌افزاری محبوب‌ترین گوشی‌های اندرویدی سال آینده میلادی را تأمین می‌کنند. مراسم معرفی تراشه‌های جدید اسنپدراگون کوالکام براساس شایعات اخیر، کوالکام برنامه‌های پیچیده‌تری برای محصولات جدید خود دارد. این شرکت احتمالاً نسخه‌های جدیدی از نسل پنجم، مانند یک مدل ۳ نانومتری پرو را نیز به بازار عرضه خواهد کرد. همچنین، علاقه‌مندان حوزه فناوری منتظرند تا اطلاعات بیشتری درباره پلتفرم جدید هدست‌ها یعنی Reality Elite به دست آورند. کوالکام اوایل همین ماه پلتفرم Reality Elite را معرفی کرد و حالا منتظر جزئیات تکمیلی آن هستیم. امسال بزرگ‌ترین دغدغه‌ها پیرامون محصولات جدید کوالکام فقط به قدرت پردازشی آن‌ها محدود نمی‌شود، بلکه قیمت‌گذاری نقش بیشتری دارد. این روزها قیمت قطعاتی مانند حافظه رم و فضای ذخیره‌سازی مدام درحال افزایش است. به همین دلیل، کارشناسان گمانه‌زنی‌های زیادی درباره قیمت نهایی تراشه‌های جدید و تأثیر آن‌ها بر قیمت تمام‌شده گوشی‌های هوشمند مطرح می‌کنند. می‌دانیم بالاترین قدرت پردازشی دنیا هم نمی‌تواند کاربران را به خرید دستگاه‌هایی با قیمت‌های نجومی ترغیب کند.

مدیر 4 ماه قبل
1 دقیقه زمان مطالعه

سامسونگ نقشه راه جدید توسعه تراشه‌های ۲ و ۱.۴ نانومتری خود را اعلام کرد

سامسونگ نقشه راه جدید توسعه تراشه‌های ۲ و ۱.۴ نانومتری خود را اعلام کرد سامسونگ رویداد SAFE Forum 2026 خود را در کره جنوبی برگزار کرد. این شرکت در جریان رویداد مذکور، از دو فرایند جدید ساخت نیمه‌رسانا ۲ نانومتری، یک گره فرایندی ۱.۴ نانومتری جدید و نقشه راه تولید انبوه فناوری‌های تولیدی آینده خود رونمایی کرد. «شین جونگ-شین»، معاون اجرایی دفتر توسعه پلتفرم طراحی سامسونگ فاندری، در جریان این رویداد اعلام کرد که توسعه فرایند SF1.4 (اولین نسل از فرایند ۱.۴ نانومتری سامسونگ) به خوبی درحال پیشرفت است. این شرکت برنامه‌ریزی کرده تا تولید انبوه تراشه‌های مبتنی بر این فرایند را در سال ۲۰۲۹ آغاز کند. او همچنین اعلام کرد که سامسونگ از هم‌اکنون درحال توسعه نسل دوم فرایند ۱.۴ نانومتری خود یعنی SF1.4+ است و تولید انبوه آن برای شروع در سال ۲۰۳۰ زمان‌بندی شده است. پردازنده اختصاصی اگزینوس ۲۶۰۰ سامسونگ که در گوشی‌های گلکسی S26 و گلکسی S26 پلاس بازارهای منتخب استفاده می‌شود، نخستین تراشه ساخته‌شده با فرایند SF2 (نسل اول ۲ نانومتری) این شرکت بود. جانشین آن یعنی اگزینوس ۲۷۰۰ که انتظار می‌رود در سال ۲۰۲۷ همراه با گلکسی S27 و گلکسی S27+ معرفی شود، بر پایه فرایند SF2P (نسل دوم ۲ نانومتری) توسعه خواهد یافت. به گفته شین، مهاجرت از فرایند SF2 به فرایند SF2P تا ۱۵ درصد فرکانس کاری بالاتر و ۲۶ درصد بهره‌وری انرژی بهتر را به ارمغان می‌آورد. او اشاره کرده که بیش از نیمی از این دستاوردها ناشی از رویکرد بهینه‌سازی هم‌زمان طراحی و فناوری است که در آن طراحی تراشه و فرایند ساخت به‌طور هم‌زمان و با همکاری شرکای طراحی تراشه و ابزارهای اتوماسیون طراحی الکترونیکی بهینه‌سازی می‌شوند. سامسونگ در ابتدا قصد داشت تولید انبوه تراشه‌های ۱.۴ نانومتری را در سال ۲۰۲۷ آغاز کند. بااین‌حال، این شرکت برنامه‌های خود را به مدت دو سال به تعویق انداخت تا بتواند روی بهبود بازدهی فرایند ۲ نانومتری خود تمرکز کند. در مقام مقایسه، انتظار می‌رود اینتل تولید تراشه‌ها را در فرایند 14A خود (که تقریباً معادل کلاس ۱.۴ نانومتری است) در سال ۲۰۲۷ آغاز کند، درحالی‌که پیش‌بینی می‌شود فرایند ۱.۴ نانومتری TSMC در سال ۲۰۲۸ وارد مرحله تولید انبوه شود. غول فناوری کره همچنین اعلام کرده که درحال توسعه فرایندهای فناوری SF2P+ و SF2X به‌عنوان نسل‌های سوم و چهارم لیتوگرافی ۲ نانومتری خود است. فرآیند SF2X به‌طور ویژه برای تراشه‌های محاسباتی با کارایی بالا طراحی شده است. انتظار می‌رود تولید انبوه با استفاده از هر دو فناوری SF2P+ و SF2X بین سال‌های ۲۰۲۷ و ۲۰۲۸ آغاز شود.

مدیر 4 ماه قبل
1 دقیقه زمان مطالعه

ایلان ماسک مدیر کهنه‌کار اینتل را برای پروژه عظیم تراشه‌سازی Terafab استخدام کرد

ایلان ماسک مدیر کهنه‌کار اینتل را برای پروژه عظیم تراشه‌سازی Terafab استخدام کرد پروژه Terafab تسلا که ایلان ماسک از طریق آن قصد دارد نیازهای مربوط به تراشه‌های هوش مصنوعی فضایی و رباتیک خود را تأمین کند، موفق شد یک مدیر باسابقه از شرکت اینتل را به خدمت بگیرد. اینتل شریک تسلا در پروژه Terafab است و این همکاری بر پایه فناوری ساخت تراشه 14A اینتل شکل گرفته است. به گفته ماسک، این پروژه در ابتدا حدود 20 میلیارد دلار هزینه در بر خواهد داشت و قرار است تولیدات آن در ایالت‌های کالیفرنیا و تگزاس انجام شود. بر اساس جزئیات منتشرشده، اولین استخدام بزرگ تسلا برای پروژه Terafab، فردی به نام «گری جیانگ» (Gary Jiang) است. جیانگ این جابه‌جایی شغلی را در پروفایل لینکدین خود فاش کرده و اکنون عنوان شغلی خود را «مدیر Tera Fab» ثبت کرده است؛ سمتی که او از ماه ژوئن 2026 در شهر آستین تگزاس آغاز کرده است. سرمایه‌گذاری انجام‌شده برای تأسیسات Terafab بسیار عظیم است. در یک اطلاعیه استماع عمومی برای منطقه گرایمز کانتی (Grimes County)، یعنی جایی که پروژه در آن مستقر خواهد شد، شرکت اسپیس ایکس هزینه‌های این طرح را تشریح کرد. شرکت ایلان ماسک پیشنهاد ساخت یک کارخانه چندمرحله‌ای و نسل‌بعدی برای تولید نیمه‌هادی‌ها و تجهیزات پردازشی پیشرفته را دارد که یک سرمایه‌گذاری تحول‌آفرین در ظرفیت تولید داخلی نیمه‌هادی‌های آمریکا محسوب می‌شود. این شرکت در ادامه افزود: «سرمایه‌گذاری سرمایه‌ای تخمینی برای فازهای اولیه برابر با 55 میلیارد دلار است و در صورت احداث فازهای بعدی، کل سرمایه‌گذاری به رقم حدودی 119 میلیارد دلار خواهد رسید.» ۱۸ سال تجربه در اینتل، برگ برنده جیانگ جیانگ پیش از پیوستن به تیم ماسک، نزدیک به 18 سال در اینتل کار می‌کرد. آخرین سمت او در این شرکت، مدیریت کارخانه در تأسیسات آریزونای اینتل بود. در این نقش، او وظیفه داشت تأسیسات را برای تولید تراشه‌های مبتنی بر فناوری 18A آماده کند. در سوابق قبلی او در اینتل، نظارت بر تولید انبوه فناوری‌های ساخت تراشه 22 نانومتری و 14 نانومتری نیز به چشم می‌خورد. به نظر می‌رسد تجربه بالای او در مدیریت و راه‌اندازی کارخانه‌های تراشه‌سازی، نقش کلیدی در استخدام وی برای Terafab داشته است. علاوه‌براین، کارفرمای سابق جیانگ یعنی اینتل، در زمینه استفاده از فناوری ساخت 14A شریک تجاری تسلا و اسپیس‌ایکس در پروژه Terafab محسوب می‌شود. در نتیجه، تجربه کار او در اینتل می‌تواند به همکاری نزدیک‌تر بین دو شرکت کمک کند و ارتباطات شفاف و مؤثری را در راه‌اندازی این پروژه پیچیده رقم بزند. «لیپ-بو تان» (Lip-Bu Tan)، مدیرعامل اینتل نیز برای همکاری با ماسک بسیار مشتاق است. در پادکستی که چندی پیش پخش شد، تان توضیح داد که او و ماسک هر دو معتقدند صنعت تولید نیمه‌هادی‌ها هنوز نتوانسته همگام با تقاضای عظیم ایجادشده توسط هوش مصنوعی رشد کند. این مدیر ارشد اینتل افزود که او و ماسک از طریق کار روی این پروژه، چیزهای زیادی را در کنار هم یاد خواهند گرفت. در همین راستا، فعالان شبکه‌های اجتماعی (مانند حساب توییتری Sawyer Merritt) در تاریخ ۳۰ ژوئن 2026 با استقبال از این خبر نوشتند: «تسلا اولین استخدام بزرگ خود را برای Terafab انجام داد! این شرکت گری جیانگ، متخصص باسابقه تولید نیمه‌هادی با نزدیک به 18 سال سابقه در اینتل را به‌عنوان مدیر پروژه کارخانه تراشه‌سازی Terafab در آستین منصوب کرد.»

مدیر 4 ماه قبل
1 دقیقه زمان مطالعه

رکوردشکنی با بلک‌ول؛ کارت گرافیک RTX 5090D انویدیا مرز فرکانس ۴ گیگاهرتز را در هم شکست!

رکوردشکنی با بلک‌ول؛ کارت گرافیک RTX 5090D انویدیا مرز فرکانس ۴ گیگاهرتز را در هم شکست! تیم اورکلاک OGS موفق شد با استفاده از کارت گرافیک سفارشی GALAX HOF OC LAB، فرکانس پردازنده گرافیکی NVIDIA GeForce RTX 5090D را به رکورد خیره‌کننده 4 گیگاهرتز برساند. این اتفاق شاید دیر یا زود رخ می‌داد، اما اکنون با گذشت یک سال و نیم از زمان عرضه، RTX 5090D توانسته سریع‌ترین سرعت کلاک ثبت‌شده روی معماری Blackwell (بلک‌ول) را به نام خود ثبت کند. تیم یونانی OGS این رکورد تماشایی را در پایگاه HWBOT به ثبت رساند. در این اورکلاک از کارت گرافیک GALAX GeForce RTX 5090D استفاده شد؛ البته نه نسخه جدید V2، بلکه نسخه اولیه آن که هسته گرافیکی کاملاً مشابهی با RTX 5090 معمولی دارد (نسخه V2 با هسته و پیکربندی حافظه تقلیل‌یافته عرضه شده بود). این مدل خاص از گالاکس، مجهز به دو کانکتور ۱۶ پین و مدار تغذیه قدرتمند ۳۶ فازی است. خنک‌سازی این هیولا با استفاده از محفظه نیتروژن مایع (LN2) مدل Bitspower Strata و خمیر حرارتی Kryonaut Extreme انجام شده است. تیم OGS در توضیح این دستاورد اعلام کرده که آن‌ها کریستال استاندارد 27 مگاهرتزی روی برد را با برد کلاک خارجی Elmor (یا همان ECB) جایگزین کرده‌اند. این قطعه که مخصوص اورکلاکرهای حرفه‌ای است، اجازه می‌دهد منبع کلاک پیش‌فرض دور زده شده و از یک کلاک مرجع خارجیِ قابل‌تنظیم استفاده شود. با این ترفند سخت‌افزاری، آن‌ها موفق شدند فرکانس پایه را به 28.7 مگاهرتز (افزایش 106.3 درصدی یا به عبارتی 6.3 درصد بالاتر از حالت پایه) برسانند که باعث شد تمام فرکانس‌های مرتبط با پردازنده گرافیکی نیز به همین میزان 6.3 درصد افزایش یابند. این ارتقا شامل حافظه ویدیویی (VRAM) نیز شد و فرکانس آن را از عدد مرجع 1750 مگاهرتز به 1860 مگاهرتز رساند. نکته جالب اینجاست که با استفاده از همین برد ECB، اورکلاکرهای حرفه‌ای می‌توانند فرکانس حافظه‌های GDDR7 را تا 2400 مگاهرتز بالا ببرند؛ یعنی دستیابی به سرعت خارق‌العاده 38.4 گیگابیت‌برثانیه در مقایسه با سرعت استاندارد 28 گیگابیت‌برثانیه در یک کارت RTX 5090 معمولی. در بازگشت به نتیجه رکوردگیری، این کارت گرافیک در بنچمارک مصنوعی GPUPI v3.3 - 32B که کاملاً مبتنی بر پردازش‌های GPU است، تحت فشار قرار گرفت. در اینجا، RTX 5090D توانست به سرعت خیره‌کننده 4002 مگاهرتز (معادل 4 گیگاهرتز) دست پیدا کند، درحالی‌که حافظه آن روی فرکانس 1860 مگاهرتز (نزدیک به 30 گیگابیت‌برثانیه) کار می‌کرد. با این اورکلاک، تیم OGS با ثبت زمان اتمام 35 ثانیه و 377 میلی‌ثانیه، جایگاه نخست این بنچمارک را از آن خود کرد و رکورد قبلی را بیش از یک ثانیه ارتقا داد. کارت RTX 5090D پیش از این نیز در تست‌های بسیاری رکوردشکنی کرده بود؛ بالاترین فرکانس ثبت‌شده پیش از این رکورد، 3.88 گیگاهرتز بود که توسط اورکلاکر معروف، Splave، به دست آمده بود. بنابراین رسیدن به مرز 4 گیگاهرتز یک معیار بسیار چشمگیر محسوب می‌شود که توسط OGS پایه‌گذاری شده است. البته رکورد مطلق بالاترین فرکانس پردازنده گرافیکی همچنان در دست AMD است؛ جایی که کارت گرافیک Radeon RX 9060 XT چند ماه پیش موفق شد به فرکانس 4.769 گیگاهرتز دست یابد. تیم OGS اعلام کرده است که در آینده رکوردهای بنچمارک بیشتری برای نمایش خواهد داشت و ما نیز برای آن‌ها در این مسیر جذاب آرزوی موفقیت می‌کنیم.

مدیر 4 ماه قبل
1 دقیقه زمان مطالعه

سراب یخی: چرا ایده دیتاسنتر قطبی محکوم به شکست است؟

سراب یخی: چرا ایده دیتاسنتر قطبی محکوم به شکست است؟ اگر تا به حال هنگام اجرای یک بازی سنگین یا ویرایش ویدیو، دستتان را پشت گوشی موبایل یا لپ‌تاپ خود گذاشته باشید، حتماً گرمای شدید آن را حس کرده‌اید. حالا تصور کنید میلیون‌ها عدد از این پردازنده‌ها، بسیار قدرتمندتر و بزرگ‌تر، در یک سوله غول‌پیکر در حال کار هستند تا به سوالات ما در ChatGPT پاسخ دهند یا تصاویر هوش مصنوعی خلق کنند. این سوله‌ها همان «دیتاسنترها» (مراکز داده) هستند و بزرگ‌ترین دشمن آن‌ها یک چیز است: گرما. اخیراً در شبکه‌های اجتماعی، از جمله پستی که توسط صفحه Cybershield 2.O در فیس‌بوک و اینستاگرام منتشر شده، یک ایده جذاب و در نگاه اول نبوغ‌آمیز مطرح شده است: «چرا این دیتاسنترهای داغ و تشنه را به سردترین نقطه زمین، یعنی قطب جنوب یا شمال نبریم؟» ایده‌ای که قاره‌ای پوشیده از یخ را به‌عنوان یک سیستم خنک‌کننده طبیعی و رایگان معرفی می‌کند. اما چرا غول‌های فناوری مانند گوگل، مایکروسافت و آمازون به جای قطب جنوب، میلیاردها دلار خرج می‌کنند تا دیتاسنترهای خود را در شهرها و کشورهای دیگر خنک نگه دارند؟ در این مقاله با بررسی داده‌های موجود و کالبدشکافی این ایده، به شما می‌گوییم چرا رویای «دیتاسنتر قطبی» در واقعیت یک کابوس مهندسی، لجستیکی و زیست‌محیطی است. رویای شیرین یخ‌بندان: چرا این ایده جذاب است؟ برای درک اینکه چرا ایده ساخت دیتاسنتر در قطب تا این حد در اینترنت طرفدار پیدا کرده، باید به دو چالش اساسی دیتاسنترها نگاه کنیم: برق مصرفی برای سرمایش و مصرف آب. سرورهای کامپیوتری برای اینکه ذوب نشوند، به سیستم‌های خنک‌کننده قدرتمندی نیاز دارند. در دیتاسنترهای سنتی، گاهی تا 40% از کل برق مصرفی مجموعه، صرفاً برای روشن نگه داشتن کولرهای گازی غول‌پیکر (Chillers) هزینه می‌شود. علاوه بر این، بسیاری از این سیستم‌ها برای خنک‌سازی به تبخیر آب وابسته‌اند. یک دیتاسنتر متوسط می‌تواند روزانه میلیون‌ها لیتر آب آشامیدنی را تبخیر کند؛ چیزی معادل مصرف آب یک شهر کوچک! حالا قطب جنوب را تصور کنید: دمای هوای بیرون می‌تواند به منفی ۶۰ درجه سانتی‌گراد برسد. در اینجا مفهومی به نام «سرمایش رایگان» (Free Cooling) مطرح می‌شود. یعنی شما فقط کافی است یک پنجره را باز کنید (یا از طریق سیستم‌های تهویه هوای بیرون را به داخل بکشید) تا سرورها خنک شوند. نه نیازی به چیلرهای پرمصرف است و نه هدر رفت میلیون‌ها لیتر آب. در نگاه اول، این یک معامله برد-برد برای اقتصاد و محیط زیست به‌نظر می‌رسد. اما وقتی پای مهندسی در مقیاس کلان به میان می‌آید، قوانین بی‌رحم فیزیک و جغرافیا خودشان را نشان می‌دهند. کابوس اول: اینترنت با لوله‌های مسدود (بحران اتصالات) دیتاسنتر بدون اینترنت، فقط یک انبار پر از آهن و سیلیکون است. تمام ارزش یک دیتاسنتر هوش مصنوعی به این است که بتواند در کسری از ثانیه، ترابایت‌ها اطلاعات را به سراسر جهان مخابره کند. بستر اصلی اینترنت جهان، ماهواره‌ها نیستند، بلکه کابل‌های ضخیم فیبر نوری هستند که در کف اقیانوس‌ها کشیده شده‌اند. برای اینکه شما یک ویدیو را در اینستاگرام ببینید، داده‌ها از طریق این کابل‌های زیردریایی با سرعت نور حرکت می‌کنند. مثال ملموس: فرض کنید اینترنت یک سیستم لوله‌کشی آب است. برای یک دیتاسنتر هوش مصنوعی، شما به شاه‌لوله‌هایی به قطر یک متر نیاز دارید تا حجم عظیم آب (داده) را منتقل کنید. اما در قطب جنوب، تنها چیزی که وجود دارد یک نی نوشیدنی نازک است! قطب جنوب هیچ کابل فیبر نوری تجاری و پرسرعتی که به شبکه جهانی متصل باشد ندارد. ارتباطات ایستگاه‌های تحقیقاتی فعلی از طریق ماهواره‌ها انجام می‌شود. اینترنت ماهواره‌ای (حتی سیستم‌های پیشرفته‌ای مثل استارلینک) برای کارهای روزمره عالی هستند، اما برای پهنای باند وحشتناک و تاخیر بسیار پایینی که دیتاسنترهای تجاری نیاز دارند، به هیچ وجه کافی نیستند. کشیدن کابل‌های فیبر نوری از کف اقیانوس‌های منجمد جنوبی، با توجه به کوه‌های یخی که کف دریا را می‌خراشند، از نظر فنی و اقتصادی تقریباً غیرممکن است. کابوس دوم: دوشاخه را کجا بزنیم؟ (بحران انرژی) دیتاسنترها هیولاهای گرسنه انرژی هستند. یک دیتاسنتر بزرگ هوش مصنوعی می‌تواند به اندازه یک شهر ۵۰ هزار نفری برق مصرف کند (گاهی بیش از 100 مگاوات). در شهرهای توسعه‌یافته، دیتاسنترها به شبکه‌های برق سراسری وصل می‌شوند که از نیروگاه‌های عظیم هسته‌ای، گازی، بادی یا آبی تغذیه می‌کنند. اما در قطب جنوب هیچ «شبکه برق سراسری» وجود ندارد. ایستگاه‌های تحقیقاتی فعلی در قطب، برق خود را از طریق ژنراتورهای دیزلی و کمی هم پنل‌های خورشیدی تامین می‌کنند. برای راه‌اندازی یک دیتاسنتر، شما باید میلیون‌ها گالن سوخت دیزل را با کشتی‌های یخ‌شکن به قطب بیاورید. این کار نه تنها هزینه‌ای نجومی دارد، بلکه تمام ادعاهای «دوستدار محیط زیست بودن» این پروژه (به خاطر کاهش مصرف آب) را با تولید حجم عظیمی از گازهای گلخانه‌ای از بین می‌برد. ساخت سد آبی یا نیروگاه بادی غول‌پیکر در طوفان‌های یخی قطب نیز با تکنولوژی فعلی یک شوخی است. کابوس سوم: سرمای بیش از حد و استهلاک قطعات شاید عجیب به‌نظر برسد، اما هوای خیلی سرد برای سرورها مضر است! لوازم الکترونیکی برای کار در یک بازه دمایی و رطوبتی خاص طراحی شده‌اند. هوای قطب جنوب به شدت خشک است. ورود هوای به شدت سرد و خشک به داخل سالن سرورها، باعث ایجاد الکتریسیته ساکن می‌شود؛ چیزی شبیه به جرقه‌ای که وقتی در زمستان لباس پشمی می‌پوشید و به دستگیره در دست می‌زنید اتفاق می‌افتد. یک جرقه کوچک الکتریسیته ساکن می‌تواند یک بُرد چند هزار دلاری هوش مصنوعی را در کسری از ثانیه بسوزاند. از طرف دیگر، اگر بخواهید هوای قطب را با هوای گرم داخل ترکیب کنید تا دما متعادل شود، با پدیده میعان روبرو می‌شوید. رطوبت هوا تبدیل به قطرات آب شده و روی سرورها می‌نشیند که نتیجه آن اتصالی و نابودی کل سیستم است. مهندسان مجبورند سیستم‌های پیچیده‌ای برای تنظیم رطوبت و پیش‌گرمایش هوای ورودی بسازند که این خود به برق و تجهیزات اضافه نیاز دارد و مزیت «سرمایش کاملاً رایگان» را کمرنگ می‌کند. کابوس چهارم: لجستیک و انسان‌ها در جهنم سفید دیتاسنترها کاملاً خودکار نیستند. آن‌ها به تیمی از مهندسان، تکنسین‌های شبکه، نگهبانان و متخصصان تاسیسات نیاز دارند که به صورت ۲۴ ساعته از سیستم مراقبت کنند. سرورها خراب می‌شوند و هارد درایوها نیاز به تعویض دارند. مثال ملموس: فرض کنید ماشین شما در جاده خراب شده است. اگر در شهر باشید، نیم ساعته یک مکانیک می‌آید. اگر در قطب جنوب باشید و در میانه زمستان یکی از قطعات حیاتی شبکه بسوزد، به‌دلیل طوفان‌های سهمگین و تاریکی مطلق ۶ ماهه، هیچ هواپیما یا کشتی‌ای نمی‌تواند قطعه یدکی را به شما برساند! ساختمان‌سازی در قطب نیازمند انتقال تمام مصالح (از سیمان و فولاد تا کابل و پیچ) با کشتی‌های یخ‌شکن است که هزینه‌های احداث (Capex) را به شکل نجومی بالا می‌برد. کابوس پنجم: قوانین سخت‌گیرانه و پنگوئن‌ها حتی اگر گوگل یا مایکروسافت بتوانند تمام مشکلات مهندسی بالا را با پول حل کنند، با یک دیوار غیرقابل عبور قانونی روبرو هستند: معاهده قطب جنوب این معاهده که در سال ۱۹۵۹ امضا شده و کشورهای زیادی به آن پایبند هستند، قطب جنوب را به‌عنوان یک منطقه حفاظت‌شده علمی و غیرنظامی به رسمیت می‌شناسد. بر اساس این پروتکل‌ها، هرگونه بهره‌برداری تجاری و صنعتی در قطب جنوب اکیداً ممنوع است. ساخت سوله‌های عظیم دیتاسنتر، کشیدن کابل، و راه‌اندازی دیزل ژنراتورهای صنعتی، نقض آشکار قوانین بین‌المللی برای حفظ اکوسیستم بکر قطب و حیات وحش آن (مانند پنگوئن‌ها و فک‌ها) است. راه‌حل جایگزین: منطقه طلایی کشورهای نوردیک با وجود غیرممکن بودن ساخت دیتاسنتر در قطب، نیاز به هوای سرد همچنان وجود دارد. به همین دلیل، همانطور که منبع اینترنتی (Cybershield 2.0) به درستی اشاره کرده است، شرکت‌های بزرگ فناوری به دنبال «مناطق طلایی» رفتند؛ جاهایی که به اندازه کافی سرد هستند، اما تمام زیرساخت‌های انسانی را هم دارند: کشورهای نوردیک (ایسلند، نروژ، سوئد و فنلاند). این کشورها تعادل بی‌نظیری ایجاد کرده‌اند: هوای سرد طبیعی: دمای این کشورها در بیشتر ایام سال به قدری پایین است که می‌توان از سرمایش رایگان استفاده کرد. برق سبز و پایدار: کشورهایی مثل ایسلند و نروژ به شبکه‌های عظیم برق زمین‌گرمایی (Geothermal) و برق‌آبی (Hydroelectric) متصل هستند که برقی ۱۰۰٪ پاک، ارزان و بدون قطعی را برای دیتاسنترها فراهم می‌کنند. زیرساخت اینترنت فوق‌سریع: این کشورها با کابل‌های زیردریایی بسیار پرسرعت به اروپا و آمریکا متصل‌اند. امنیت و ثبات: دسترسی به جاده‌ها، فرودگاه‌ها، قطعات یدکی و نیروی کار متخصص به‌راحتی فراهم است. نتیجه‌گیری ایده انتقال دیتاسنترهای هوش مصنوعی به قطب جنوب، نمونه بارزی از راه‌حل‌هایی است که روی کاغذ بی‌نقص به‌نظر می‌رسند، اما در دنیای واقعی فیزیک و اقتصاد، محکوم به شکست هستند. قطب جنوب برای همیشه یک آزمایشگاه طبیعی برای دانشمندان باقی خواهد ماند. آینده اینترنت و هوش مصنوعی در تسخیر طبیعت خشن نیست، بلکه در همزیستی هوشمندانه با آن در مناطقی است که زیرساخت و طبیعت دست به دست هم داده‌اند.

مدیر 4 ماه قبل
1 دقیقه زمان مطالعه

کارت‌های گرافیک AMD با ابزار ZLUDA v6 بازی‌های مبتنی بر PhysX را ۳ برابر بهتر اجرا می‌کنند

کارت‌های گرافیک AMD با ابزار ZLUDA v6 بازی‌های مبتنی بر PhysX را ۳ برابر بهتر اجرا می‌کنند کارت‌های گرافیک AMD Radeon اکنون با انتشار نسخه ششم ابزار ZLUDA از فناوری PhysX انویدیا پشتیبانی می‌کنند؛ اتفاقی که باعث افزایش چشمگیر عملکرد در بازی‌های مبتنی بر PhysX می‌شود و دیگر برای اجرای آن‌ها نیازی به یک کارت گرافیک مجزای انویدیا نیست. پروژه ZLUDA، یک کتابخانه متن‌باز است که به‌دلیل آوردن پشتیبانی از NVIDIA CUDA به پردازنده‌های گرافیکی سایر شرکت‌ها (غیر از انویدیا) حسابی خبرساز شده بود. تیم پشتیبان این کتابخانه سخت در تلاش برای افزودن قابلیت‌های جدید بوده‌اند، اما به دلیل عدم رعایت برخی شرایط حقوقی انویدیا، با محدودیت‌ها و برخوردهایی مواجه شدند. به همین دلیل، این تیم دیگر هیچ‌گونه حمایت مالی و تجاری دریافت نمی‌کند. بااین‌حال، توسعه‌دهنده این ابزار قصد دارد توسعه آن را به عنوان یک «پروژه آخر هفته‌ای» ادامه دهد و درحال‌حاضر تمرکز خود را روی بهبود پشتیبانی از Windows ML، تکسچرها (Textures) و البته PhysX گذاشته است. با توجه به قیمت سرسام‌آور قطعات کامپیوتری در این روزها، بسیاری از کاربران به سمت تجربه دوباره بازی‌های کلاسیک سوق پیدا کرده‌اند و ابزار ZLUDA دقیقاً همین‌جا به کمک گیمرها می‌آید. نسخه جدید، پشتیبانی از PhysX ۳۲ بیتی را (از طریق یک درخواست ادغام یا PR قدیمی به شماره 651 که البته هنوز کاملاً نهایی نشده) به کارت‌های گرافیک فاقد این فناوری اضافه می‌کند. این یعنی در بازی‌های قدیمی‌تری که به فناوری PhysX وابسته‌اند، می‌توانید با یک کارت گرافیک AMD به نرخ فریم بسیار بالاتری دست پیدا کنید. همچنین برای اولین بار، دارندگان کارت‌های AMD می‌توانند از جلوه‌های بصری پیشرفته این بازی‌ها نظیر تخریب‌پذیری پرجزئیات و افکت‌های طبیعی شعله‌های آتش لذت ببرند. افزایش ۳ برابری فریم‌ریت در بازی‌ها بدون نیاز به کارت گرافیک دوم در ادامه عمکلرد این ابزار را در بازی مافیا ۲ مشاهده خواهید کرد. Mafia II (قبل از فعال‌سازی ZLUDA PhysX): Mafia II (بعد از فعال‌سازی ZLUDA PhysX): به لطف این پشتیبانی جدید، گرافیک‌های AMD Radeon عملکرد خیره‌کننده‌ای از خود نشان می‌دهند. برای مثال، بازی Mafia II روی یک سیستم با کارت گرافیک رادئون بدون استفاده از ZLUDA تنها ۲۶.۲ فریم‌برثانیه خروجی می‌داد، اما با فعال‌سازی ZLUDA PhysX این رقم به ۸۰.۲ فریم‌برثانیه رسید. این یعنی یک جهش ۳ برابری در عملکرد که باعث می‌شود بازی‌های کلاسیک PhysX روی سخت‌افزارهای غیر انویدیا نه تنها اجرا شوند، بلکه کاملاً روان باشند. جالب است بدانید که خود انویدیا پشتیبانی از کودا ۳۲ بیتی را در جدیدترین معماری خود یعنی کارت‌های گرافیک Blackwell حذف کرده بود، اما بعداً آن را برای برخی عناوین خاص دوباره فعال کرد. باید دید آیا معماری بلک‌ول هم با استفاده از ZLUDA v6 می‌تواند چنین افزایش عملکردی را تجربه کند یا خیر. تا پیش از این، تنها راهکار برای اجرای روان بازی‌های PhysX روی سیستم‌های غیر انویدیا، نصب کارت گرافیک دوم (مختص انویدیا) صرفاً برای پردازش‌های PhysX / CUDA 32-bit بود که اگرچه عملکرد را به شدت بالا می‌برد، اما راهکاری بسیار پرهزینه به شمار می‌رفت. البته باید اشاره کرد که بهینه‌سازی‌ها در ابزار ZLUDA هنوز کامل نیستند. طبق گزارش‌ها، کاربران ممکن است با برخی باگ‌های گرافیکی در شبیه‌سازی مایعات مواجه شوند و بارگذاری این ابزار در بازی‌های پلتفرم استیم نیز درحال‌حاضر چندان بی‌نقص نیست. اما از آنجایی که ZLUDA یک پروژه متن‌باز است، هر کسی می‌تواند کدهای آن را ویرایش و روی بازی‌های مختلف آزمایش کند. پشتیبانی از Windows ML و تکسچرها تا پیش از این، تمرکز اصلی ZLUDA روی سیستم‌عامل لینوکس بود، اما توسعه‌دهنده اکنون قصد دارد عملکرد آن را در ویندوز نیز بهینه‌تر کند. هدف جدید این است که ZLUDA کاربرپسندتر شود و به‌عنوان مثال، در زمان نصب ROCm به کاربر اطلاع دهد که دقیقاً چه کتابخانه‌ای در سیستمش ناقص است. علاوه‌براین، با رفع باگ‌های کامپایلر و ارتقای کتابخانه‌های پردازشی، پشتیبانی از یادگیری ماشین (ML) نیز بهبود یافته است. در نهایت، پشتیبانی از بافت‌ها (Texture Support) نیز به این مجموعه اضافه شده که هماهنگی بسیار خوبی با پردازش‌های PhysX و نرم‌افزار Blender دارد. توسعه‌دهنده ZLUDA در پایان اشاره کرده است که روند کار روی این پروژه در آینده کندتر خواهد شد، اما متوقف نمی‌شود. نسخه‌های جدید این پروژه متن‌باز همچنان عرضه خواهند شد، هرچند فاصله زمانی بین انتشار آن‌ها بسیار بیشتر از قبل خواهد بود. انتظار می‌رود در آپدیت‌های آینده شاهد پایداری و پشتیبانی بهتری باشیم.

مدیر 4 ماه قبل
1 دقیقه زمان مطالعه

باگ جدید درایور AMD باعث افت عملکرد و کرش بازی‌ها در ویندوز ۱۰ می‌شود

باگ جدید درایور AMD باعث افت عملکرد و کرش بازی‌ها در ویندوز ۱۰ می‌شود گزارش‌های جدید نشان می‌دهند که درایور کارت‌های گرافیک AMD با مشکل تازه‌ای روبه‌رو شده است که قابلیت SAM را مخفیانه غیرفعال کرده و به افت عملکرد سیستم منجر می‌شود. گفته می‌شود AMD هم‌اکنون درحال بررسی این تداخل درایوری در سیستم‌عامل ویندوز ۱۰ است. قابلیت SAM یا Smart Access Memory ویژگی مهمی است که به پردازنده (CPU) اجازه می‌دهد به کل حافظه ویدیویی (VRAM) دسترسی داشته باشد؛ این کار گلوگاه‌ها را از بین می‌برد و عملکرد بازی‌های پشتیبانی‌شده را بهبود می‌بخشد. بااین‌حال، گزارش‌های کاربران نشان می‌دهد درایور جدید AMD باعث ایجاد مشکلاتی برای این قابلیت در سیستم‌های مجهز به ویندوز ۱۰ شده است. بر اساس این گزارش‌ها، باگ جدید باعث افت فریم، کرش کردن بازی‌ها و رفتارهای بی‌ثبات سیستم شده است. این مشکل پس از آن به وجود آمد که یک نقص درایوری باعث شد ویندوز ۱۰ نتواند کارت‌های گرافیک رادئون (Radeon) را به درستی شناسایی کند. بسیاری از کاربران توانستند این مشکل را با حذف کامل درایور از طریق نرم‌افزار DDU در حالت Safe Mode و نصب مجدد و آفلاین آن حل کنند. اما این راه‌حل، مشکل غیرمنتظره دیگری را به همراه داشت. کاربران متوجه شدند که قابلیت‌های SAM یا Resizable Bar در نرم‌افزار Adrenalin غیرفعال شده‌اند، درحالی‌که تنظیمات بایوس سیستم کاملاً بدون تغییر باقی مانده بود. با وجود فعال بودن Resizable Bar و Above 4G Decoding در بایوس، غیرفعال شدن آن‌ها در نرم‌افزار به وضوح نشان می‌دهد که مشکل از سمت درایور AMD است، نه سیستم کاربر. علاوه‌براین، اعلان‌های مداوم ویندوز ۱۰ مبنی بر تغییرات سخت‌افزاری، نشان‌دهنده تداخل بین نسخه 26.1.1 نرم‌افزار AMD Adrenalin Edition و ویندوز ۱۰ است. از آنجا که غیرفعال شدن SAM مانع از دسترسی کامل پردازنده به تمام ظرفیت VRAM می‌شود، بسیاری از بازی‌ها اکنون با افت عملکرد و ناپایداری دست و پنجه نرم می‌کنند. در شرایطی AMD درحال بررسی و تلاش برای رفع این مشکل است، برخی کاربران راه‌حل‌های موقتی پیدا کرده‌اند. گروهی مدعی‌اند که بررسی نرخ تازه‌سازی مانیتور و فعال کردن مجدد Variable Refresh Rate در نرم‌افزار رادئون مشکل را برطرف می‌کند، درحالی‌که عده‌ای دیگر می‌گویند چند بار ری‌استارت کردن سیستم نیز مؤثر بوده است. این اولین‌بار نیست که شاهد چنین باگ‌هایی در نرم‌افزار Adrenalin روی ویندوز ۱۰ هستیم؛ چرا که اخیراً AMD مجبور شده یک درایور پیش‌نمایش جدید (نسخه 26.6.3) برای رفع مشکلات سازگاری کارت‌های گرافیک سری RX 7000 با ویندوز ۱۰ منتشر کند.

مدیر 4 ماه قبل
کالا هایی که دیده ایید !
شما این محصولات را انتخاب کرده اید0
empty-cart

هیچ محصولی در سبد خرید نیست.

جهت مشاهده محصولات بیشتر به صفحات زیر مراجعه نمایید.
کامپیوتر همه کاره 18.5 اینچ مدل PC185I52B

حسین نیکوکار

کامپیوتر همه کاره 18.5 اینچ مدل PC185I52B
2 روز پیش خریداری شدهتایید شده